Sensiz Þiiri

Sensiz - Ahmet Haþim

Annemle karanlýk geceler bazý çýkardýk; Boþlukta denizler gibi yokluk ve karanlýk Sessiz uzatýr tâ ebediyyetlere kollar... Guyâ o zaman, bildiðimiz yerdeki yollar Birden silinir, korkulu bir hisle adýmlar Tenha gecenin vehm-i muhâlâtýný dinler... Yüksekte sema haþr-ý kevâkiple daðýlmýþ, Yoktur o sükûtunda ne rüya, ne nevâziþ; Bir sâ'ir-i mechul-i leyâli gibi rüzgâr, Hep sisli temasiyle yanan hislere çarpar. Göklerde ararken o kadýn çehreni, ey mâh! Bilsen o çocuk, bilsen o mahluk-u ziyahâh, Zulmette neler hissederek korku duyardý. Guyâ ki hafî bir nefesin nefha-i serdi, Ruhunda bu ferdâ-yý siyah rengi fýsýldar. Sakin geceler þefkat olan encüm-ü bîdâr, Titrer o karanlýklarýn evc-i kederinde, Hüsran ü tahassür gibi matem nazarýnda; Guyâ ki o dargýn geceler ruhu boðardý Her þey bizi bir korkulu rüyayla sarardý. Zulmet ki müebbet, mütehâcim, mütemâdi, Eþkâle verir ayrý birer þekl-i münâdi. Dallar kuru eller gibi mebhut ü duâkâr, Zânuzede dullar gibi hep tûde-i eþçâr... Çýlgýn dolaþan bâd-ý leyâli ki serâir, Piþ ü pey-i seyrinde koþar muzlim ü dâir; En sonda nigah-ý ebediyyet gibi titrer, Tâ ufka asýlmýþ sarý bir lem'a-i muðber... Bir kafile-i ruh-ý kevâkip gibi mahmur, Zulmette çizer Dicle uzun bir reh-i pürnur... Ondan yalnýz ruha gelir bir gam-ý mûnis, Yalnýz o, karanlýklara raðmen yine pürhis, Yalnýz... Bu kamersiz gecenin zîr-i perinde, Bir feyz-i ziya haþrederek âb-ý zerinde, Bir kafile-i ruh-ý kevâkip gibi mahmur, Zulmette çizer Dicle uzun bir reh-i pürnur... Dinlerdik onun þi'rini ben lâl, o hayali. Lâkin ne kadar hüzn ile tev'emdi meâli, Lâkin ne kadar târ idi sensiz o nazarlar! Guyâ, o zaman nurunu, ey mâh-ý mükedder, Eylerdi sema lu'lu-i hüznüyle telafi. Yýldýzlarý göklerden alýp bir yed-i mahfi, Bir bir o donuk gözlerin a'mâkýna isâr Eylerdi ve zulmette koþarken yine rüzgâr, Ruhumda benim korku, ölüm, leyle-i târik, Çeþminde onun aks-i kevâkiple dönerdik... Bu þiir 11 defa okunmuþtur. Diðer: Ahmet Haþim Þiirleri