Nesrin Þiiri

Nesrin - Tevfik Fikret

? Þimdi ben doðrusu evvelki çocukluklardan Nâdimim; gönlümü isrâf ü tebâh ettiðimi Bin merâretle bugün anlýyorum; bir vicdân Bana ihsâs ediyor iþte bitip gittiðimi; Ben ki bitmez sanýyordum bu hayâtýn þevki... ? Etme, Nesrin, bana zehr etme þu bir dem zevki! Kýz, bu son âþýkýnýn kaç gecedir en coþkun Bir muhabbetle alevler saçan âgûþunda Hep bu þekvâ-yý nedâmetle - muazzab, solgun, Ýnlemiþ; sonra "Bunun neþve-yi bî-hûþunda Bir tesellî bulurum belki...? hayâliyle bütün Cism-i bî-tâbýný bezi etmiþ idi: ? Bak her gün, Her zaman ben þeninim, hep sana münkâdým ben. Lâkin artýk yetiþir; aþk, o benim menfûrum, O benim zehr-i hayâtým... bana hep sevmekten Bahs ederler, bunu artýk çekemem, mazûrum! Diye hem aþkýný ithâm ederek, hem nevmîd Bir verem hastasý hâlinde müselsel ve medîd Ýstikalarla berâber yine ondan ebedî Bir þifâ bekleyerek, kaç gecedir pür nefret Bir telezzüz, acý bir zevk ile eðlenmiþti. Þimdi artýk bu maiþette büyük bir zillet. Bir sefâlet görüyor; aðlayabilmek, heyhat Çoktan olmuþ ona bigâne bu mat?ûn-ý hayât. ? Aðlasam, âh azýcýk aðlayabilsem, ömrüm Bütün âlâm ile, ekdâr ile geçsin, aramam. Aðlasam, belki biraz yaðsa o rahmet, görürüm Þu bulutlarla sönen günde açýk bir akþam. Fakat efsûs... Evet, efsûs ki bî-çâre, senin Ebediyyen kalacak böyle mülevves bedenin, Ebediyyen kalacak böyle mülevves ruhun. ? Aðlamak, hiç o saâdet bana kýsmet mi olur? Ben ki bâzîçesiyim her emel-i mekruhun Bana ölmek yaraþýr, baþka saâdet mi olur? Âh ben, ben ki henüz gönce iken solmuþ gül Gibiyim, böyle mülevves, bana ölmek bile zül! Tâ çocuklukta penâh ettiði âguuþ-ý vefâ ? Doymadan germî-yi nûþînine bî-çâre sabi Ebediyyen soðuyup, en acý, en rûh-gezâ Bir maiþet onu vely etti.. Bu bir hayye gibi Çocuðun mâil-i ulviyyet olan týynetini Sanki tesmîm ederek, cevher-i sâfiyyetini Bir kömür hâline koymuþ, ona artýk yaþamak Bir felâket gibi olmuþtu; reh-i âmâli Bu soðuk terbiyenin karlarý altýnda uzak, Pek uzak, hem bütün âsâr-ý þereften hâli Bir beyâbâna açýlmakta idi; belki yarýn Bir güzel göz, iki dikkatli nazar, bir dalgýn Vaz?-ý giryân-ý garîbâne kýzýn bâkir ü tâm Ne kadar duygusu kaldýyse tutup mahv edecek; Sonra bîçâre kadýn - dul, beceriksiz, bed-nâm, Bir çürük meyve kadar hâr ü mülevves, bitecek... Ýþte Nesrin daha bir gonce-yi nev-hande iken Geçti, makhûr-ý kazâ, hep bu dikenliklerden. Þimdi artýk yaþamaktan bile nefret duyuyor; Þimdi artýk bütün âmâlini tahlil etsek Bir yudum zehr olacak; bir acý vahþet duyuyor En sefâ bulduðu, en sevdiði âlemlerden... Bir sabâh, evde bütün bir þeb-i tâkat-þikenin Taab-i nekbeti altýnda ezilmiþ, gam-kîn, Otururken, kapýdan örtülü, dil-ber bir kýz Korkarak girdi: ? Haným, ben hamarat bir çocuðum; Validem öldü; babam yok; bana bir vicdansýz Para teklîf ediyor... ben size kurbân olurum, Beni redd etmeyiniz, saklayýnýz., hizmetten Hiç yorulmam., beni tahlîs ediniz zilletten... ? Oof hâin!.. Bu teheyyüc, bu temennî, bu sýcak Yaþlar altýnda vakûrâne yanan vech-i güzîn Kadýnýn rûhuna bir aks-i teselli saçarak Gözlerinden iki yaþ düþtü... o akþam Nesrin Yeni bir âþýký redd eyledi; bir leyl-i huzur Çekti mâzîsine bir sütre-i nisyân, pür nûr. Rübâb-ý Þikeste (Nesrin) Bu þiir 17 defa okunmuþtur. Diðer: Tevfik Fikret Þiirleri