Þark Þiiri

Þark - Mehmet AKÝF ERSOY

Musallat, hiç göz açtýrmaz da Garb’ýn kanlý kâbusu, Asýrlar var ki, Ýslam’ýn muattal, beyni, bâzusu, “Ne gördün, Þark’ý çok gezdin? ” diyorlar. Gördüðüm yer yer Harap iller, serilmiþ hânümanlar, baþsýz ümmetler, Yýkýlmýþ köprüler, çökmüþ kanallar, yolcusuz yollar, Bükülmüþ beller, incelmiþ boyunlar, kaynamaz kanlar, Düþünmez baþlar, aldýrmaz yürekler, paslý vicdanlar; Tegallüpler, esaretler, tahakkümler, mezelletler; Riyâlar, türlü iðrenç iptilâlar, türlü illetler; Örümcek baðlamýþ, tütmez ocaklar; yanmýþ ormanlar; Ekinsiz tarlalar, ot basmýþ evler, küflü harmanlar; Cemaatsiz imamlar, kirli yüzler, secdesiz baþlar; “Gazâ” nâmiyle dindaþ öldüren biçare dindaþlar; Ipýssýz âþiyanlar; kimsesiz köyler; çökük damlar; Emek mahrumu günler; fikr-i ferdâ bilmez akþamlar! ... Geçerken, aðladým geçtim; dururken aðladým durdum; Duyan yok, ses veren yok, bin periþan yurda baþvurdum. Mezarlar, âhiretler, yükselen karþýmda dûradûr; Ne topraktan güler bir yüz, ne göklerden güler bir nûr? Derinlerden gelir feryadý yüz binlerce âlâmin; Ufuklar bir kýzýl çember, bükük boynunda islâm’ýn! Göðüsler hýrlayýp durmakta, zincirler daralmakta; Bunalmýþ kalmýþ üç yüz elli milyon, cansa gýrtlakta! Ýlâhi! Gördüðüm âlem mi insaniyetin mehdi? Bütün umraný tarihin bu çöllerden mi yükseldi? Þu zâirsiz bucaklar mýydý Vahdaniyetin yurdu? Bu kumlardan mý, Allah’ým, nebiler fýþkýrýp durdu? Henüz tek berk-ý iman çakmadan cevvinde dünyanýn, Bu göklerden mi, Yârap, coþtu, saðnak saðnak, edyanýn? Serendip’ler þu sahiller mi, cûdiler bu daðlar mý? Bu iklimin mi Ýbrahim’e yol gösterdi ecramý? Haremler, beyt-i Makdisler bu topraktan mý yoðruldu? Bu vâdiler mi dem tuttukça bihûþ etti DÂVÛD’u? Hirâ’lar, Tûr-u Sinâ’lar bu afakýn mý þehkarý? Bu taþlardan mý, yer yer, taþtý Ruh-ullah’ýn esrarý? Cihanýn garb’ý vahþet-zâr iken, Þark’ýnda karnak’lar, Haremler, Sedd-i Çinler, Tak-ý Kisrâlar, Havernaklar, Ýrem’ler, Sûr-u Bâbil’ler semâ-peymâ deðil miydi? O maziler, Ýlâhi, bir yýkýk rüyâ mýdýr þimdi? Ne yapsýn, nâ-ümid olsun mu Þark’ýn intibahýndan? Periþan rûhumuz, hâip, dönerken Bâr-gahýndan? Bu haybetten usandýk biz, bu hüsran artýk el versin! Ýlâhi, nerde bir nefhan ki, donmuþ hisler ürpersin, Serilmiþ sineler, kâbusu artýk silkip üstünden. “HAYAT ELBETTE HAKKIMDIR! ” desin, dünya “DEÐÝL! ” derken. Bu þiir 26432 defa okunmuþtur. Diðer: Mehmet AKÝF ERSOY Þiirleri