DÜÞMAN.. Þiiri

DÜÞMAN.. - CHARLES BAUDELAIRE

Tükendi gençliðim karanlýklarda, Çýlgýn fýrtýnalarda ve yaðmurlarda; Güneþ bazan açtý, kapandý derhal Bahtýmýn yazgýsý karanlýklarda; Öyle harap ettiler ki gönül bahçemi Dallar hep kýrýldý, yapraklar yerde Kuytularda birkaç meyvesi kaldý... Ýþte ulaþtým güz aylarýna Fikirler sararmýþ yapraklar gibi; Kullanmalý artýk her bir aleti Küreði, týrmýðý ve ötekileri, Düzeltip onarmak için yeniden Bahçemdeki bütün harap yerleri Sularýn basýp da oyup açtýðý Kocaman çukurlarý mezarlar gibi... Hayal ettiðim yeni çiçekler, Acaba bulurlar mý kimbilir, Ardýç kuþlarýnýn bulduðu gibi Güç alabilecekleri her bir gýdayý, Gizemli gýdayý, özlü gýdayý Bu sulak topraklarda. Bu hoþ havada. Ey acý! Ey acý! Yiyip bitiriyor hayatý zaman, Ve yüreðimizi kemiren düþman Bu anlaþýlmaz, bu garip düþman Büyüyüp güçleniyor kanlarýmýzla Durmadan kaybettiðimiz kanlarýmýzla. Bu þiir 18699 defa okunmuþtur. Diðer: CHARLES BAUDELAIRE Þiirleri